|
Belediyeler personel yönetimini belirlenen yasal zemin üzerinde kendi içlerinde/kendi başlarına gerçekleştirmeyi yeğlemektedirler. Bir belediyede işçi ya da memur sendikası etkinlik gösteriyorsa, belediye başkanlığı bu oluşumların karşısına “işveren sendikacılığı” ile çıkmaktan uzak durmaktadırlar.
Belediyelerde personel yönetimi uygulamaları, sistematik planlama ve personel yetiştirme yaklaşımına sahip değildir. İlgili birimler sürekli ve günlük özlük işlemleri ile mali işlemleri yapmak ile sınırlanmış bir görev çerçevesinde hareket etmektedir.
ÖRGÜTSEL YAPININ ÖZELLİKLERİ : Personel Birimleri
Belediyelerde personel işlemlerini yürüten birim, belediye büyüklüğüne göre değişen adlar taşımaktadır. İlgili birim, genel olarak, nüfusu 5000’e kadar olan belediyelerde “Başkatiplik”, nüfusu 5-100 bin arasında olan yerlerde “Yazı İşleri Müdürlüğü”, nüfusu 100 binden çok olan belediyelerde “Personel Müdürlüğü” ya da “Personel ve Eğitim Müdürlüğü” adlarını taşımaktadır. Personel yönetimi işinin bu standart birimlerin yanısıra, az sayıda belediyede “Özlük İşleri Şefliği”, “Personel Sicil Şefliği” gibi değişik unvanlı birimlerce yürütüldüğüne de rastlanabilmektedir.
Adı sayılan birimler personelin rutin ve günlük özlük işlemlerini yürütmekte, ücret ve diğer ödeme işlemleri ise belediyelerin hesap işleri ile ilgili birimlerince yürütülmektedir. Personel işlemlerini yürüten birimlerin personel planlaması, personelin yetiştirilmesi, hizmet içi eğitim işlevinin örgütlenmesi gibi boyutları yoktur. Belediyelerin %95’inde hizmet içi eğitim ile ilgilendirilmiş herhangi bir birim yoktur; personel işlemlerini yürüten birimler de kendilerini bu görev ile ilgili görmemektedirler. Hizmet içi eğitim ile görevli bir birime sahip olan belediyeler, bekleneceği gibi, büyükşehir belediyeleri ile büyük sayıda personel istihdam eden belediyeler ile sınırlıdır. Nitekim, “personelin hizmet içi eğitim görmesi talebi hangi makamdan gelir?” şeklindeki soruya, belediyelerin yalnızca %15’i “personel birimi yöneticisinden” yanıtı vermiştir.
Personel işlemlerini yürüten birimler, belediyelerin %90’ında alt örgütlenmesi olmayan, bir ya da birkaç kişilik bünyelerdir. Burada çalışanların %57’si lise, %16’sı orta, %12’si ilkokul çıkışlıdır. Yüksek okul çıkışlı çalışanların oranı %15 düzeyindedir.
İlkokul mezunları asıl olarak nüfusu 10 binden az olan belediyelerde istihdam edilmekte, bu belediyelerin personel işlerini yürüten görevlilerin %20’si ilkokul çıkışlılardan oluşmaktadır. Bu eşiğin üzerindeki nüfus dilimlerinde ilkokul çıkışlıların oranı %2’nin altındadır.
Sürekli ve günlük personel işlemleri, ilgili mevzuatın sağlıklı biçimde izlenmesini gerektirir. Belediyelerin yarısı mevzuatı izlemekte herhangi bir zorluk yaşamadıklarını belirtirken, diğer yarısı zorluk yaşadıklarını söylemektedir. Büyükşehir belediyelerinin %75’i sorun olmadığını belirtirken, il merkezi belediyelerin %75’i zorluk çektiklerini açıklamaktadır. Buna karşın ilçe merkezi ve kasaba belediyelerinde mevzuat ile ilgili sorun yaşayanların oranı %44 ve %51 ile sınırlı görünmektedir. Bu sonucu, küçük belediyelerde “hukuksallık” kaygısı ve duyarlılığının büyük belediyelere oranla daha düşük olduğu biçiminde açıklamak mümkündür. Çünkü personel mevzuatı şaşkınlık verecek ölçüde dağınıktır; mevzuatın küçük belediyelerde etkili ve sorunsuz bir biçimde izlenerek uygulanması son derece güçtür.
|
06 OCAK, SALI
